تبلیغات
ترجمه ای از قرآن






نویسنده: گل مریم
تاریخ: پنجشنبه 14 آذر 1392-21:11





نویسنده: گل مریم
تاریخ: یکشنبه 5 خرداد 1392-15:55

بسم الله الرحمن الرحیم

(وَ قُلْنا یا آدَمُ اسْكُنْ) الخ، با اینكه داستان سجده كردن ملائكه براى آدم، در چند جاى قرآن كریم تكرار شده، مسئله بهشت آدم، و داستان آن جز در سه جا نیامده.

اول در همین آیات مورد بحث
«1» از سوره بقره.


دوم در سوره اعراف
كه فرموده:

(وَ یا آدَمُ اسْكُنْ أَنْتَ وَ زَوْجُكَ الْجَنَّةَ، فَكُلا مِنْ حَیْثُ شِئْتُما، وَ لا تَقْرَبا هذِهِ الشَّجَرَةَ فَتَكُونا مِنَ الظَّالِمِینَ، فَوَسْوَسَ لَهُمَا الشَّیْطانُ، لِیُبْدِیَ لَهُما ما وُورِیَ عَنْهُما، مِنْ سَوْآتِهِما وَ قالَ: ما نَهاكُما رَبُّكُما عَنْ هذِهِ الشَّجَرَةِ، إِلَّا أَنْ تَكُونا مَلَكَیْنِ، أَوْ تَكُونا مِنَ الْخالِدِینَ، وَ قاسَمَهُما: إِنِّی لَكُما لَمِنَ النَّاصِحِینَ، فَدَلَّاهُما بِغُرُورٍ، فَلَمَّا ذاقَا الشَّجَرَةَ، بَدَتْ لَهُما سَوْآتُهُما، وَ طَفِقا یَخْصِفانِ عَلَیْهِما مِنْ وَرَقِ الْجَنَّةِ، وَ ناداهُما رَبُّهُما: أَ لَمْ أَنْهَكُما عَنْ تِلْكُمَا الشَّجَرَةِ؟
وَ أَقُلْ لَكُما: إِنَّ الشَّیْطانَ لَكُما عَدُوٌّ مُبِینٌ؟ قالا: رَبَّنا ظَلَمْنا أَنْفُسَنا، وَ إِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَنا، وَ تَرْحَمْنا، لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخاسِرِینَ، قالَ: اهْبِطُوا بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ، وَ لَكُمْ فِی الْأَرْضِ مُسْتَقَرٌّ، وَ مَتاعٌ إِلى‏ حِینٍ قالَ: فِیها تَحْیَوْنَ، وَ فِیها تَمُوتُونَ، وَ مِنْها تُخْرَجُونَ)


 و اى آدم تو و همسرت در بهشت مسكن كنید، و از آن هر قدر كه میخواهید بخورید، ولى نزدیك این درخت مشوید، كه در آن صورت از ستمكاران خواهید شد، پس شیطان آن دو را وسوسه كرد، تا بلكه بتواند عیبهایى از ایشان كه پوشیده بود آشكار سازد، و لذا گفت: پروردگار شما، شما را از این درخت نهى نكرده، مگر براى اینكه در نتیجه خوردن از آن مبدل بفرشته نشوید و یا از جاودانان در بهشت نگردید، (و اگر شما از آن بخورید، همیشه در بهشت خواهید ماند) آن گاه براى آن دو سوگند یاد كرد: كه من از خیرخواهان شمایم باین وسیله و با نیرنگ‏هاى خود آن دو را بخود نزدیك كرد، تا آنكه از درخت بخوردند، همین كه خوردند، عیبشان ظاهر شد، ناگزیر شروع كردند از برگهاى بهشتى بر خود پوشیدن، و پروردگارشان ندایشان داد: كه مگر بشما نگفتم: از این درخت مخورید؟ و مگر نگفتم شیطان براى شما دشمنى است آشكار؟! گفتند: پروردگارا ما بخویشتن ستم كردیم، اگر ما را نبخشى و رحم نكنى، حتما از زیانكاران خواهیم شد فرمود: از بهشت پائین بروید، كه بعضى بر بعضى دیگر دشمنید، و زمین تا مدتى معین (یعنى تا هنگام مرگ) جایگاه شما است و نیز فرمود: در همانجا زندگى كنید، و در آنجا بمیرید، و از همانجا دوباره بیرون شوید)، «2»

سوم در سوره طه، كه فرموده:

 (وَ لَقَدْ عَهِدْنا إِلى‏ آدَمَ مِنْ قَبْلُ، فَنَسِیَ، وَ لَمْ نَجِدْ لَهُ عَزْماً وَ إِذْ قُلْنا:
لِلْمَلائِكَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ، فَسَجَدُوا، إِلَّا إِبْلِیسَ، أَبى‏، فَقُلْنا یا آدَمُ: إِنَّ هذا عَدُوٌّ لَكَ وَ لِزَوْجِكَ، فَلا یُخْرِجَنَّكُما مِنَ الْجَنَّةِ فَتَشْقى‏ إِنَّ لَكَ أَلَّا تَجُوعَ فِیها وَ لا تَعْرى‏ وَ أَنَّكَ لا تَظْمَؤُا فِیها، وَ لا تَضْحى‏، فَوَسْوَسَ إِلَیْهِ الشَّیْطانُ، قالَ یا آدَمُ هَلْ أَدُلُّكَ عَلى‏ شَجَرَةِ الْخُلْدِ وَ مُلْكٍ لا یَبْلى‏؟ فَأَكَلا مِنْها، فَبَدَتْ لَهُما سَوْآتُهُما، وَ طَفِقا یَخْصِفانِ عَلَیْهِما مِنْ وَرَقِ الْجَنَّةِ، وَ عَصى‏ آدَمُ رَبَّهُ فَغَوى‏، ثُمَّ اجْتَباهُ رَبُّهُ، فَتابَ عَلَیْهِ وَ هَدى‏، قالَ:
اهْبِطا مِنْها جَمِیعاً بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ فَإِمَّا یَأْتِیَنَّكُمْ مِنِّی هُدىً، فَمَنِ اتَّبَعَ هُدایَ، فَلا یَضِلُّ وَ لا یَشْقى‏ وَ مَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِی، فَإِنَّ لَهُ مَعِیشَةً ضَنْكاً، وَ نَحْشُرُهُ یَوْمَ الْقِیامَةِ أَعْمى‏، قالَ: رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِی أَعْمى‏؟ وَ قَدْ كُنْتُ بَصِیراً، قالَ كَذلِكَ أَتَتْكَ آیاتُنا، فَنَسِیتَها، وَ كَذلِكَ الْیَوْمَ تُنْسى‏،)


و ما با آدم قبلا عهدى بسته بودیم و فرمانى داده بودیم (كه فریب ابلیس را نخورد)، ولى او را در آن عهد ثابت قدم و استوار نیافتیم، و چون بفرشتگان گفتیم: بر آدم سجده كنند، همه سجده كردند، جز شیطان، كه سر باز زد آن گاه بادم گفتیم: كه زنهار این ابلیس دشمن تو و همسر تو است، مواظب باشید، از بهشت بیرونتان نكند، و گرنه بدبخت خواهید شد، چون در بهشت نه گرسنه میشوى، و نه برهنه، نه تشنه میشوى، و نه گرما زده اما شیطان با همه این سفارشها در او وسوسه كرد، و گفت: اى آدم، میخواهى من تو را بدرختى راهنمایى كنم، كه اگر از آن بخورى، ابدیت و ملك جاودانى خواهى یافت؟ (و شیطان سرانجام كار خود را كرد)، و آدم و همسرش از آن درخت بخوردند، و عورتشان برایشان نمودار شد، پس بر آن شدند، كه از برگ‏هاى بهشت عورت خود بپوشانند، و آدم ارشاد و راهنمایى پروردگارش را نافرمانى كرد، و گرفتار شد، آن گاه پروردگارش وى را برگزید و نافرمانیش را جبران نمود و هدایتش فرمود. پروردگارش دستور داد: كه همگى از بهشت فرود آئید در حالى كه بعضى دشمن بعض دیگر باشید پس هر هدایتى كه از طرف من بسوى شما آمد، و خواهد هم آمد، در آن هنگام هر كس هدایت مرا پیروى كند، گمراه و بدبخت نمیشود، و هر كس از یاد من اعراض كند، زندگى سختى خواهد داشت، علاوه بر اینكه روز قیامت كور محشورش خواهیم نمود، و چون بگوید: پروردگارا من كه بینا بودم، چرا كور محشورم كردى؟ در جوابش خواهد فرمود: همانطور كه آیات من بسویت آمد، و تو عمدا آن را فراموش كردى، امروز هم ما تو را فراموش كردیم) «3» .

سیاق این سه دسته آیات، و مخصوصا آیه‏ اى كه در صدر داستان قرار گرفته، و میفرماید:
(إِنِّی جاعِلٌ فِی الْأَرْضِ خَلِیفَةً) ، این معنا را دست میدهد: كه آدم در اصل، و در آغاز براى این‏  خلق شده بود، كه در زمین زندگى كند، و نیز در زمین بمیرد، و اگر خداى تعالى او را (چند روزى) در بهشت منزل داد، براى این بود كه امتحان خود را بدهند، و در نتیجه آن نافرمانى عورتشان هویدا بگردد، تا بعد از آن بزمین هبوط كنند.



1- سوره بقره آیات 35 تا 39
2- سوره اعراف آیات 19- 25
3- سوره طه آیات 115- 126



تفسیر المیزان ج 1






نوع مطلب: تفسیر قرآن